Nieuws

20 juli 2023

Reis naar Roemenië – 3

We rijden richting Sovata en er verschijnen steeds meer kleurige kioskjes met souvenirs langs de weg. Sovata is beroemd vanwege ‘Bear Lake’, een thermisch zoutwatermeer, en trekt veel toeristen. We treffen in het stadje Timea, een jonge vrouw die zich al jaren in haar eentje met een enorme daadkracht inzet voor de Roemeense honden. Veel, heel veel honden heeft ze al aan een goede toekomst geholpen.

We bezoeken haar honden en het valt op hoe schoon en netjes de verblijven zijn. De honden zijn duidelijk allemaal stapelgek op Timea en zij op hen. Knappe Chief en Cocos observeren ons van een afstandje, broer Chance blijkt een enorme knuffel. Zo ook zus Cindy, wat een lieverd.

Timea heeft momenteel veel pups die ons allemaal met veel vrolijkheid begroeten. De pups zijn gevonden in een doos naast een riviertje, onder een verlaten schuur of gewoon op straat. Helaas is dit heel gewoon in Roemenië.. Gelukkig werkt Timea ook samen met een Duitse organisatie zodat er hopelijk voor alle pups een thuis wordt gevonden en zij niet zoals Cindy, Chance en de broers in de kennel op hoeven te groeien.

We gaan ook naar de andere honden en maken een wandeling rond Bear Lake, waar je als het rustig is ook echt uit moet kijken voor beren. Vervolgens gaan we bij het stukje grond kijken wat Timea hoopt te kunnen kopen zodat ze een ruime shelter kan bouwen en de honden beter kan helpen. Wij denken dat deze bijzondere vrouw dit voor elkaar gaat krijgen!

Na deze dag zit ons bezoek aan Roemenië en de rescuers erop. Mijn reisgenoot en ik zijn zwaar onder de indruk van de geweldige mensen die we hebben ontmoet, de rescuers die er alles voor over hebben om de Roemeense honden in nood te helpen.

Ik vraag mijn reisgenoot welke hond hij zou kiezen als hij op zoek was. Fallon, is het antwoord. Hij is zo mooi, vrolijk en speels. Ik moet er wat langer over nadenken. Pepe, Vico, Tabitha, Ananasz.. we hebben zoveel leuke, lieve honden gezien. Ik gun het ze allemaal zo, een echt thuis.

Maar mijn hart gaat vooral uit naar dat ene lieve, bescheiden teefje. Dat nieuwsgierige meisje die zo graag wil maar nog moet leren dat de wereld ook goed is. Wie weet sluit ik je ooit in mijn armen lieve Hilda.. en anders hoop ik dat er een ander lief en geduldig iemand heel veel van jou gaat houden.


8 juli 2023

Reis naar Roemenië – 2

We beginnen dag 2 bij een mooi gelegen huis buiten de stad. De bewoonster voerde al een tijdje een zwerfhond die later pups bleek te hebben. De vrouw heeft moederhond en pups in haar tuin genomen en verzorgt ze goed. We spreken af dat ze filmpjes naar de stichting stuurt als de pups acht weken oud zijn en geven tips hoe ze, ondanks de beperkte mogelijkheden, de pups nieuwe positieve ervaringen op kan laten doen.

En dan gaan we naar de shelter. De honden worden uit de kennels gehaald en krijgen bewegingsvrijheid op het omheinde terrein. Het voelt bijna vertrouwd, zo vaak heb ik al foto’s van deze plek en de honden gezien.

Het doel van de trip is om de honden goed op de foto te zetten, dus we gaan gelijk aan de slag. Met Réka, Bogi en mijn reisgenoot starten we een heuse ‘foto wasstraat’. Binnen een uur staan ze op de foto: Kozmo, Heidi, Afonya, Hilda, Helga, Ödön, Hayo, kleine Pocok, Kormos, Dexter, Cloë, Vico, Roman, Brian, Colin, Casper, Panka, Avocado, Alma en Ananasz.
Stuk voor stuk zijn het lieve honden. Hopelijk gaan de foto’s helpen om een thuis voor ze te vinden.

De honden in de shelter zien er goed uit en ze genieten van de aandacht die ze krijgen. Je merkt aan alles dat er met veel liefde voor de honden wordt gezorgd, ondanks de moeilijke omstandigheden in het land. Met de voerronde die rustig en volgens een vast patroon verloopt gaan de honden weer in de kennels. Diep onder de indruk en met pijn in mijn hart verlaten we de shelter.

Het laatste adres is bij de manege waar we een Puli teefje voor de website op de foto zetten. Ze is gevonden terwijl ze tussen de auto’s door op de weg liep. Ze bleek gechipt maar haar eigenaar wilde haar niet meer hebben.

De dag eindigt in het restaurant van Ioana’s vader. Het eten is weer heerlijk en we krijgen cadeautjes van het team. We nemen afscheid en hopen hier ooit weer terug te komen.

Morgen gaat onze reis verder naar Sofata, naar Timea en haar honden. Spannend!


6 juli 2023

Reis naar Roemenië – 1

Vorige week donderdag was het zover, gewapend met een goedgevulde cameratas vlogen we naar Boekarest. De reis ging verder met een huurauto richting Odorheiu in de regio Hargita. Pas tien minuten onderweg en we werden al met de harde werkelijkheid geconfronteerd, er lag een dode hond langs de weg.
Het is een lange rit en onderweg zien we nog meer dierenleed. verkeersslachtoffers, zwerfdieren en kettinghonden. Maar ook prachtige groene natuur, bloemige tuinen en boerendorpjes waar het lijkt of de tijd heeft stilgestaan.

We arriveren in Odorheiu en na een goede nachtrust worden we opgehaald door ’team Ioana’: Timi, Réka, Bogi, onze geweldige tolk Laszlo en natuurlijk Ioana zelf. We gaan twee bijzondere dagen met elkaar doorbrengen.

Als eerste bezoeken we het huis van een aardige mevrouw die in haar ruime tuin opvang biedt aan een aantal honden. We worden met veel vrolijkheid begroet, niks ‘kat uit de boom kijken’ voor dit stel. De twee witte zonen van Pille, Pepe en Pingu, zijn uitgegroeid tot bijzonder mooie, grote witte honden. Pille en Fuzo zijn precies zo lief als de rescuers hadden beschreven.
Ik doe mijn best om het kwartet goed op de foto te krijgen. ‘Don’t lick the lens’ zal deze dagen een lijfspreuk worden. We gaan weer verder. Halen lieve Black Berry op, wat een schat en wat een leed heeft deze hond door moeten maken. Fallon is zo leuk als ik verwachtte, maar mijn hart breekt vanwege het eenzame bestaan van deze hond. Hopelijk komt er na twee jaar eindelijk eens een fijn thuis voor hem.

De tuin bij het huis van Ioana is een prachtige oase van mooie planten en kleurige bloemen. We maken kennis met al haar eigen honden, twintig in totaal. Stuk voor stuk stelt ze hen aan ons voor. Ze blijken allemaal een treurige geschiedenis te hebben. Een klein hondje welke als voetbal werd gebruikt, Ioana heeft hem weten af te pakken en heeft hem meegenomen. Honden van de straat, achtergelaten in the middle in nowhere… we kunnen het niet bevatten. We zetten Teo en Mary op de foto en vertrekken weer.

We maken nog kennis met blij ei Szindy en mooie Pogi. Stuk voor stuk leuke honden. Daarna sluiten we de dag af in het restaurant van de vader van Ioana voor een heerlijke uitgebreide lunch met Roemeense specialiteiten. De gastvrijheid is hartverwarmend.

‘s-Avonds op het terras zitten we bij te komen van alle indrukken die we hebben opgedaan. ‘Zullen we Pepe adopteren?’ probeer ik nog tevergeefs bij mijn reisgenoot. Helaas..
Morgen gaan we naar de shelter, we kijken er naar uit.